उत्सुक स्थानीयहरू
हामीले सर्भे गर्ने यन्त्र देखेर प्राय ठाउँमा मान्छेहरूले प्रश्न गर्छन ।
ओखलढुंगा २०१४ । Samsung WB-35F
इमानदार क्षण
एउटा जुनियर ट्राफिक प्रहरीले हामी चढेको बस रोकेर बढी यात्रु बोकेको र सिट नियम विपरीत परिवर्तन गरेको भन्दै चालकलाई समाते। केही बेरमा त्यहाँ एक जना सिनियर अफिसर आइपुगे। उनले चालकसँग छुट्टै एकान्तमा कुरा गरे र त्यसपछि कुनै थप कारबाही नगरी हामीलाई जान दिए।
कानुन कार्यान्वयन गर्ने साहस देखाएको ती युवा प्रहरीलाई भने सलाम। हाम्रो सडकमा यस्तो दृश्य विरलै देख्न पाइन्छ।
यदि यस्ता इमानदार युवा प्रहरीलाई प्रोत्साहन र साथ दिन सके राजमार्गको यात्रामा साँच्चिकै सकारात्मक परिवर्तन आउन सक्छ।
स्टेडियममा फुटबल
लामो समय पछि स्टेडियममै बसेर फुटबल हेर्ने मौका मिल्यो। न्यानो घाम अनि दर्शकले खचाखच भरिएको दशरथ रङ्गशाला, फुटबल हेर्नका लागि सबै कुरा उपयुक्त थियो र मैदानको माहोल साँच्चै रमाइलो थियो। एनआरटी र नेपाल पुलिस क्लब बीचको खेल १–१ को बराबरीमा टुङ्गियो।
मेरो साथीहरूको सर्कलमा नेपाल पुलिस सबैभन्दा कम रुचाइने क्लब हो तर स्टेडियम भित्र उनीहरूकै समर्थनमा सबैभन्दा ठूलो आवाज सुनिन्थ्यो। पछि किन रहेछ भन्ने बुझियो। स्टेडियमका दर्शक-दीर्घामा ठूलो संख्यामा वर्दी लगाएका प्रहरीहरू बसेर पुलिस क्लबको पक्षमा हुटिंग लगाइरहेका थिए।
कल्पना गर्नुहोस् तपाईं एनआरटीको समर्थक हुनुहुन्छ तर वरिपरि वर्दीधारी प्रहरीहरू विपक्षी टोलीको समर्थनमा चिच्याइरहेका छन्। यस्तो वातावरणले सर्वसाधारणलाई खुला रूपमा आफ्नो टोलीको समर्थन गर्न असहज बनाउँछ। फुटबलमा यस्तो अवस्था हुनु हुँदैन।
अर्को कुरा, यहाँ सार्वजनिक स्थानमा धूम्रपान निषेध छ भन्ने मेरो बुझाइ थियो। तर स्टेडियम भित्र मानिसहरू खुलेआम चुरोट सल्काइरहेका थिए, मानौँ त्यो नियम नै छैन।
कानुन कार्यान्वयन गर्ने जिम्मेवारी बोकेका प्रहरीहरू त्यहीँ केही सिट पर बसेका थिए। उनीहरूको आँखै अगाडि सार्वजनिक स्थानमा धूम्रपान भइरहेको थियो। तर ती प्रहरीहरू नियम नमान्नेलाई रोक्नु भन्दा आफ्नै टोलीको समर्थनमा नारा लगाउन केन्द्रित देखिन्थ्यो।
हाम्रा धेरै नियम कानुनका किताबमा मात्र सीमित छन्। ती लागू हुन्छन् कि हुँदैनन् भन्ने कुरा प्रायः लागू गराउनेहरूको इच्छामै भर पर्छ।
वाइल्ड नाइट
मेरो एउटा विस् थियो, एकदिन तिलपिल खाएर पूरै नकआउट हुनु। त्यो इच्छा हिजो दोलालघाटमा गएर पूरा भयो।
यस्तो अनुभव अत्यन्तै खराब हुने रहेछ! करिब ६ घण्टा त म बेहोस जस्तै भएछु। चार जना साथीहरु मिलेर बल्ल बोक्न सके मलाई अनि होटेलको बेड सम्म पुर्याए।
अब चाहिँ एउटा वाचा गर्छु, अब यस्तो समय फेरी कहिल्यै आउने छैन।
अनि मेरा सबै साथीहरूलाई धन्यवाद। यो मेरो जीवनकै सबैभन्दा सम्झन लायक घुमघाम मध्ये एक बनाइदियौ।
जुकाको टोकाई
मलाई जुका पटक्कै मन पर्दैन तर जुकालाई भने मसँग विशेष लगाव छ जस्तो लाग्छ! केही दिन अघि हामी चाकु खोला आयोजनाको ड्याम साइट पुग्न पैदल गएका थियौँ। वर्षा भइरहेको थियो अनि जुकाको शिकार हुने म मात्रै भएँ। जुका शरीर भरि टाँसिएका थिए। एउटा–एउटा निकाल्दै जाँदा २८ वटा पुगेपछि त मैले गन्नै छोडिदिएँ।
यो मेरो लागि नयाँ कुरा भने होइन। वर्षायाममा हरेक पटक हिँड्दा रगतले लतपतिएका खुट्टा लिएर फर्किने म मात्रै हुन्छु अरू सबै भने जुकाको टोकाइबाट प्राय जोगिएर आउँछन्। सायद म उकालोमा अलि बिस्तारै हिँड्ने भएकाले होला वा मेरो रगतमा नै जुकालाई मन पर्ने केही विशेष कुरा छ।
बन्दै गरेको पुल
स्याफ्रुबेंसीमा त्रिशुली नदि पार गर्न बन्दै गरेको पुल
रसुवा २०११ Panasonic DMC-FX36
सडकको उत्साह
फिल्डवर्कका क्रममा रोल्पाको दक्षिणपूर्वी क्षेत्रमा पुगेका बेला खिचिएको हो। त्यहाँ भर्खरै मात्र नयाँ सडक गाउँसम्म पुगेको थियो। सडक गाउँसम्म आइपुगेपछि पूरै समुदाय उत्साहित र आशावादी देखिन्थ्यो। सडकले आफ्नो जीवनमा ल्याउने सकारात्मक परिवर्तनको प्रतीक्षामा उनीहरू थिए।
रोल्पा २०११ Samsung ES55
धरानको बसपार्क
धरानको घण्टाघरबाट बसपार्कको दृश्य
Stitched. Panasonic Lumix DMC-FX36
फेरीमा सफर
लेगुवाघाटमा फेरीमा अरुण नदी क्रस गर्दै
धनकुटा २०११। Panasonic Lumix DMC-FX36
सम्मानजनक व्यवहार
कालिकोटमा फिल्डवर्कको क्रममा उभीरहेकी एक महिला सहकर्मीलाई आफू बसेको कुर्सी दिँदा मलाई एउटा अनपेक्षित कुरा भनिन्। उनले महिलालाई आफ्नो सिट नछोड्न आग्रह गरिन र त्यसो गर्दा उनलाई पुरुष महिला भन्दा माथि भएको जस्तो महसुस हुन्छ।
उनको कुरा सुनेर म केही क्षण अचम्ममा परेँ। मैले केवल “हुन्छ” भनेँ। मैले कहिल्यै कसैलाई आफ्नो सिट छोडेको उनीहरू म भन्दा कमजोर वा कम भएकोले होइन। मेरो लागि त्यो सधैं सम्मान प्रकट गर्ने एउटा सानो व्यवहार मात्र हो। हामी हुर्कँदै गर्दा महिलाहरू, बच्चाहरू र ज्येष्ठ नागरिकलाई पहिलो प्राथमिकता दिनुपर्छ भनेर सिकाइयो। उनीहरू बढी सहजताको र सम्मानजनक व्यवहारको हकदार छन्।
म अहिले पनि प्राय सार्वजनिक बसमै यात्रा गर्छु र सकेसम्म महिला, बच्चा तथा बूढाबूढीहरूलाई आफ्नो सिट छोड्ने गर्छु। उनीहरूको मुहारमा मुस्कान देख्नु र धन्यवाद सुन्नुमा एउटा छुट्टै सन्तुष्टि हुन्छ। यस्तो सानो व्यवहारले उनीहरूको सहजताको ख्याल मात्र होइन, मेरो दिन पनि उज्यालो बनाइदिन्छ।