हामी नेपालीहरू सडकमा हुँदा सिभिक सेन्सका लागि खासै परिचित छैनौं। ट्राफिक नियम पालना गर्ने बानीमा अझै धेरै सुधार गर्न बाँकी छ।
एउटा कुरा भने हामीले कुनै नियम वा निर्देशन बिना नै सिकेका छौं। साइरन बज्ने बित्तिकै आपत्कालीन गाडीलाई बाटो दिने।
मैले देखेको काठमाडौंका ग्वार्को, कोटेश्वर, जडीबुटी वा सातदोबाटो जस्ता धेरै जाम हुने चोकहरूमा पनि मानिसहरूले आफ्नो गाडी थोरै भए पनि सारेर आपत्कालीन सवारीलाई बाटो बनाइ दिन्छन्। त्यहाँ कुनै प्रहरीले आदेश दिइरहनु पर्दैन। सबै आफैं अग्रसर हुन्छन्।
यसको कारण सायद हाम्रो जीवन इमर्जेन्सीसँग धेरै नजिकबाट जोडिएको छ। बाढी, पहिरो, भूकम्प, डढेलो वा दुर्घटना, यी हाम्रो लागि समाचारका विषय मात्र होइनन्, धेरैले आफ्नै जीवनमा भोगेका वास्तविकता हुन्। देशका धेरै ठाउँमा आज पनि आपत पर्दा सबैभन्दा पहिले सरकार होइन, समुदाय नै उद्धारमा जुट्छ। छिमेकी, आफन्त र अपरिचित मानिसहरू नै पहिलो सहयोगी बन्छन्।
त्यसैले साइरनको आवाज हाम्रो लागि एउटा गाडीको आवाज मात्र होइन। त्यो कसैको जीवन र मृत्यु बीचको दौड हो भन्ने हामी बुझ्छौं।
हामी सँग धेरै कमी कमजोरीहरू छन् तर त्यो केही इन्च बाटो छोड्ने बानीले एउटा सुन्दर कुरा सम्झाइरहन्छ। अन्ततः हामी अझै पनि संकटमा परेकाको पीडा बुझ्ने समाज हौं। किनकि हामीलाई थाहा छ, एक दिन त्यो एम्बुलेन्स भित्र हाम्रो आफ्नै मान्छे पनि हुन सक्छ।