कहिलेकाहीँ समाचार पढिन्छ, मोबाइल एकातिर राखिन्छ अनि आफ्नो दैनिकीमा फर्किन खोजिन्छ तर मनबाट त्यो कुरा हट्दैन। के भन्ने, कसरी प्रतिक्रिया दिने। आफ्नो आक्रोश मनभित्रै बोकेर बस्छौँ। एक्लै हुँदा आँसु पनि आउँछ।
एउटा तीन वर्षीया बालिका यस्तो अकल्पनीय अपराधको शिकार भइन्, शरीर काँपिरहेको छ, मन रिसले अशान्त भएको छ।
मलाई सरकारसँग रिस उठेको छ। सुरक्षा निकायसँग रिस उठेको छ। हामीले निर्माण गरेको समाजसँग रिस उठेको छ। म आफैँसँग पनि रिसाएको छु किनकी हामी यस्तो समाजमा बाँचिरहेका छौँ जहाँ एउटा अबोध बालिकामाथि यति भयानक घटना हुन सक्छ।
मानिस आखिर कसरी एउटा सानो बालिका माथि यस्तो अपराध गर्न सक्ने अवस्थामा पुग्छ? हामीले के सिकाउन सकेनौँ? के रोक्न सकेनौँ? के देख्न सकेनौँ?
म पनि एउटी छोरीको बुबा हुँ। त्यसैले मलाई यस्ता समाचारले अझ गहिरो सताउँछ।
एउटी छोरी यो संसारमा आउँदा उनको मनमा एउटा विश्वास हुन्छ उनका बुबाले उनलाई जीवनका हरेक बाधाबाट जोगाउनेछन्। म पनि आफ्नी छोरीलाई जोगाउन आफूले सक्ने सबै कुरा गर्नेछु। तैपनि एउटा डरलाग्दो प्रश्न मनमा आउँछ-यदि एकछिनका लागि म त्यहाँ भइनँ भने? यदि आँखाको एक झिमिक्कमै केही छुट्यो भने?
गरिमा चौधरीको घटनाले छोडेर गएको डर यही हो।
गरिमाले भर्खर हिड्न थालेकी थिइन्। उनी केवल तीन वर्षकी थिइन्। गरिमाले हुर्किन पाउनुपर्थ्यो। उनले विद्यालय जाने बिहानहरू देख्नुपर्थ्यो। जन्मदिनमा केक काट्नुपर्थ्यो। अनगिन्ती प्रश्न सोध्नुपर्थ्यो। बाल्यकालका ससाना खुसीहरू अनुभव गर्नुपर्थ्यो। उनले पूरा जीवन बाँच्न पाउनुपर्थ्यो।
रेस्ट इन पीस, गरिमा।